İNSAN İNSANA

Yeryüzü tuzak zamanlar tozlu

Gece gözlü evler alacakaranlıkta

Turuncu bulutlara göz kırpmakta

Köhne hayatlar hayallerinden vurulmuş

Karanlığın koynunda kanat çırpan kuşlar

Gökyüzünü gezmek hevesinde

Yolu da sonu da acımasız çarkta dönenler

Peşi sıra kanatlanıp gece kuşlarının boy vermek niyetinde

Tükenmişlik kokan nefesler geç kalmamak için çırpınmakta

Oysa ki ölüm bir gün batımı kadar yakın

Ömür solan kızıl bir gül kadar narin

Oysa ki muhtaç insan insana

İnsan insana muhtaç

Ertelemeler ertelenenler pişmanlıklar

Devrik cümlelerle yazılan ağır bir roman

Oysa ki sevmelere harcanmalı zaman

Zira öpmek ile ölmek arasındaki fark sadece bir harf

Oysa ki yeşermek çiçeklenmek

Direnerek yaşamaya eşit

Harcamadan sevgileri yok saymadan sevenleri

Oysa ki hafifletmek şart her şeyi

Oysa ki vefayı ölümü unutmadan yaşamak gerek

Bir menekşe kokusunda anmak aramak sevgiliyi

Oysa ki öğütücü akrep yelkovan çemberinde dönerken dünya

Tutunmalı insan insana

İnsan insana

Sonrası zaten hep oysa ki

Oysa ki olmadan oysa ki insan insana…

Sevgi Erol Öçal