BİR ÖĞRETMEN NE FARK EDER?

 Kendimi bildim bileli

Köy sokakları akşamın bile yorulduğu yer

Tüm yorgunlukları omuzlayan senden

Başkası değilsin kendime,

Toprak nasılsa öyle güçlü, öyle emektar, öyle temiz

Gurbet senin değil ve saklana saklana eskiyen sözler

Dürüst bir açık hava sözlüğü gibisin

Yaprakları görmeye giden rüzgâr

Çocuklardan dikmiş sana mutluluk gömleğini

Zarif ellerin küçük gözlere ne güzel cevap

Gülün ortası kanıyor yaz sonu

İlk sesinle tanıdım A’yı B’yi

Bahçeler yüzünü kendine dönmüştü

Erik ağaçlarının nesi oluyordum bilmiyordum

Bizim Anadolu’muz yalnızca bir cümleydi

Gözlerindeki ışık doğmadan önce üstümüze

Şimdi herkesin yanında

Şimdi herkesin ortasında

Nereye baksan yolun benimdir

İlk harfim, ilk hecem, ilk cümlem

Nerede sussam o yalnızlık senindir

Artık kirlendi gölgeler, unutuldu o yaz

Bunda ak güvercinlerin suçu yok

Bunda unutulmuş Anadolu’nun

İnsanlar insanları hatırlamıyor

Lakin sen çocukları hep seveceksin

Sen harflerin kalbini öğrettiğin gibi

Kanatlarını açacaksın yeni simalara

Ben seni tanıdım o sabah ilk ışıklarla;

Cebimdeki yoksul zarflardan sonra.

Ben seni anladım, çığlığın dürüstlük;

İnandığın özgürlük kaç çocuğa emanet.

Ben senle öğrendim cehaleti yenmeyi;

Topladığın sevgiler ayırmıyor kimseyi.

Sen benim fikir hazinemi açan anahtar;

Kendini çocuklara bağışla, bizi birden çok say…

Rıdvan Yıldız