FAY

Izdırap

Damarlarda koşar

Ve ölü toprağın tadı

Dilime serpilir

Ve gölge…

Ah, gölge!

Hiçbir mezara sığmayan yoldaş

Omuzların titremesine yapışık

Ben ve o

Bir olduk

Var olmayan bir varoluşun tozunda

O kayıp benliğimdir

Çatlamış gülümseme

Ölü bakış

Gölge

Sahip olunamayan her şeyin yükü

Bugünün cansız bedenine

Ve ayna …

Ayna, gerçek ıstırabı yüzümüze vurmaz mı?

Ruhun çatlaklarının bir görüntüsü

Gözümü dikiyorum

Sanki bin yıldır

Bir yabancının gözlerinde

Donmuş gibiyim

Kendimi göremiyorum

Onun içinde seyrettiğim

Yalnızlığın mutlak çıplaklığı dışında

Ayna

Gerçek benliğimi

Deliliğe sürüklüyor

Gözlerin griliği

Saçların karalığı

Dudakların çatlağı

Yalnızlık

Ama… yalnızlık

Ne duvar ne de pencere

Yalnızlık

Bu, bedenlerin arasındaki boşluktur

Sırtımdan

Artık üzerimde olmayan

Ama kendi varlığımın bir parçası olan

O gölgeyle

Ayna

Tek kalmış varlığımın

Resmine diker gözlerini

Yalnızlık budur

Sessiz bir yüzleşme

Artık olmayan bir gölgeyle

Ve hiçliği sergileyen bir ayna ile

Ve bu sonsuz döngü

Izdırap

Sessizlik

Bir çığlık

Ve mutlak yalnızlık

Görünmez çizgilerin kesişimi

Nihayetsiz bir çemberde

Son mu?

Saf hiçlik…

Sophia Jamali Soufi