TANRI’NIN ZARİF İRONİSİ KÖR KÜTÜPHANECİ JORGE LUIS BORGES Uzun yıllar Buenos Aires’in bir banliyösünde; sokakları serüvenler vaat eden, görkemli günbatımına doyum olmayan bir banliyöde...
AN MEKÂNSIZLIK
An an üstüne bindi
Zaman taştı nil gibi
Gün gün üstünden geçti
Kanatları ufukta öylesine korkusuz
Uzaklaşıp göçtü bilinmeze
Ben ben olarak kaldım
Yanı başımda mezarlık belirdi
Anıların ölmüşleri
Zihnimi ziyaret etti
Davetsiz, gelgitli, hüzünlü
Gölgeler gölgelerle birleşti
Ve onlar hiç konuşmadı
Bölük pörçük hâlimle
Tozlar tozlara karıştı
Kan aktı kan üstüne
Yazılmışların anlamsızlaştığı başıboş düzlemde
Söz söz üstüne yazıldı
Şairler ağlaştı geçmişte
Müphem, döngüsel, mekânsız
Olası kaygılar boyunduruğunda
Susmayı tercih ettim içlenmelerine
Şiir şairine karşı geldi
Görkemli ve simsiyah gecede
Son kez parlayan bir mum gibi
Uğur Ünen
