0

AN MEKÂNSIZLIK

 

An an üstüne bindi

Zaman taştı nil gibi

Gün gün üstünden geçti

Kanatları ufukta öylesine korkusuz

Uzaklaşıp göçtü bilinmeze

 

Ben ben olarak kaldım

Yanı başımda mezarlık belirdi

Anıların ölmüşleri

Zihnimi ziyaret etti

Davetsiz, gelgitli, hüzünlü

Gölgeler gölgelerle birleşti

Ve onlar hiç konuşmadı

Bölük pörçük hâlimle

 

Tozlar tozlara karıştı

Kan aktı kan üstüne

Yazılmışların anlamsızlaştığı başıboş düzlemde

 

Söz söz üstüne yazıldı

Şairler ağlaştı geçmişte

Müphem, döngüsel, mekânsız

Olası kaygılar boyunduruğunda

Susmayı tercih ettim içlenmelerine

 

Şiir şairine karşı geldi

Görkemli ve simsiyah gecede

Son kez parlayan bir mum gibi

 

Uğur Ünen

 

 

İlgili İçerikler