TOZDAN KADIN Dinlenme tesisine yanaşan beyaz otobüsün otomatik kapısı açılır açılmaz ilk o indi. Sıcaktan erimiş asfalta ayağını basar basmaz yere düşen gölgesi silinip...
Gözüm gibi
Koruyordum, kolluyordum seni
Son sarı yaprak,
Olmadı ama…
Var gücünle
Kuru bir dala tutunmuştun.
Direndin çırpınarak
Eylüle, ekime, kasıma…
Diğer yapraklar
Birer ikişer düştü,
Şefkatle kucakladı onları toprak
Aldı koynuna…
Direnişin simgesi,
Ses bayrağımdın,
Yolumu aydınlatan ışığım,
Umudumdun oysa…
Ne olursa olsun dalında kalmalıydın,
Son rüzgâra karşı koyabilseydin
Ah son sarı yaprak,
Düşmeyecektin ayaklarıma!
Harika Ufuk
Author Erik Ağacı Öykü
İlgili İçerikler
DUDAKLARINDAKİ SATIR Karakterine bozuk bir nota girmiş Akortsuz her günün Doğru yol kesilmiş saçlarından Bozuk bir güven ölmüş yıkıntılar arasında Ölümcül hatalar giyinmişsin...
AH İSTANBUL, İKİ YÜZÜN VAR Başımı kaldırdım, çarptı gözlerim Mağrur yükselen gökdelenlere Kaldırımlara sinen para hırsına Ayrıca, yoksulları da gördüm Zengin sokakların ardına...