İSTASYONDA KALAN GECE Seksenli yılların sonu… Üniversite yılları… O tarihlerde okullar tatil olduğu zaman pek çok kez Doğu Ekspresiyle memlekete gider gelirdim. Bu yıl...
“Ölümü çağırma, sus!” dedi annem. Sakın çağırma. Duymasın diye bunca zaman sustum zaten annem. İnan sustum. Kemiklerim çatırdadı sadece, tek tek kırılırken. Şimdi de çocuklarım duymasın diye susuyorum Azrail’im kafama sıkarken.
Elmas Tunç
*Küçürek öykü
Author Erik Ağacı Öykü
İlgili İçerikler
BİR ROMAN KAHRAMANININ PALTOSU Gece yarısını çoktan geçmişti. Gölgelik Köyü civarındaki sınır hattında rüzgâr, kuru otları birbirine sürtüyor, karanlık sessizliği ince ince hışırdatıyordu. Aziz,...
YANKILAR VE DALGALAR Aylar geçmişti, hâlâ unutamıyordum. O gün, yaz olmasına rağmen güneş, solgun bir mavinin ardında çok uzaklarda gibiydi. Sahilin karşısındaki sığla ağacının...