ZEMHERİ Ustamı son yolculuğuna ben hazırladım. Kahverengi gözlerini, “Ben dünyadan bütün hevesimi aldım.” der gibi kapatmıştı. Oysa mutlu olmak için attığı her adımda...
Önümdeki perdeyi kaldırdılar gözüm gönlüm açıldı. Dışarıda ayaz, kar, kış, kıyamet; içeride bahar vardı ilkin. Derken camı da kaldırıverdiler aramızdan. İçeride kavga, kıyamet, prangalar; dışarıda huzurlu, sakin bir cennet vardı lakin.
Elmas Tunç
*Kısaöykü
Author Erik Ağacı Öykü
İlgili İçerikler
SAKIN İNANMA, AŞK YALAN 1. “Adam kadını seviyormuş, kadın da adamı. En azından öyle olduğunu düşünüyormuş ikisi de. Birlikte basketbol maçlarına gidiyor, sinemada korku...
TOZLU ODA Elfi’nin küçük odası loştu. Oda, kapı ve duvarlar, eşyalar, elbise askılarında asılı giysiler ve abajur hepsi yanan titrek mum ışığında sarıya ya...