MELANKOLİK MAVİ Parmaklarımız her buluştuğunda, örselenen kalbinin izlerini bırakırdın ölmüş bir ağacın yüzüne. Hayatın boşunalığına, şiirler yamardık birlikte. Ben sana Mavi derdim, sen bana...
Önümdeki perdeyi kaldırdılar gözüm gönlüm açıldı. Dışarıda ayaz, kar, kış, kıyamet; içeride bahar vardı ilkin. Derken camı da kaldırıverdiler aramızdan. İçeride kavga, kıyamet, prangalar; dışarıda huzurlu, sakin bir cennet vardı lakin.
Elmas Tunç
*Kısaöykü
Author Erik Ağacı Öykü
İlgili İçerikler
BİRİKİNTİLER Belki birkaç gün önce başlamışımdır. Karşı kaldırımdaki su birikintisine değin, düzinece kâğıt uçağı uçurtmamın sene-i devriyesi de olabilir. Kim bilir? Ne zamandır farkında...
ZİHNİMİ KEMİREN DÜŞÜNCELER Kendime oyuncak bir fare aldım ve önüne attım. Sonrası onun değil, benim hikâyem; fakat aklımın bir köşesinde “Acaba şimdi benim hakkımda...