ÖRTÜ

Nehrin öte yamacında

Eşsiz çiçekler boyun büker…

Ayaklarımı dağlayan buz denizler

Yolunmuş bir dal

Mıhlanarak kalakalmış izlenceler

Kendilerine yol kurmuş taşlık geçitler…

Serin yünler sarmış yeşil çimen başlarını

Beyaz örtüler…

Üşüdükçe kabaran üşüdükçe kaybolan

Kilit tutmaz kibrit çakmaz seneler

Soğuk soba…

Nehrin yüreğine yağan yapraklar

Dallardan memnuniyetsiz kırık kanatlar

Terk edilmiş çağlayanlar

Elbet bir gün uyanacak

Çınar içlerinde gizlenen çocuklar

Gözler s’izleri arar

Nehrin kaynağı dermanını artıran

Yaban incirleri yücelere tırmandıran

İğde kokuları

Çelik misketler ip ağlara asılan

Zorlayan dizleri

Akışa asılmak çözüm belki

Sürüklenmek girdabında

Nehrin sonunda sükûnet bulan suya karışarak

Uzanmak ufuklara…

İlknur İşcan Kaya