AH İSTANBUL, İKİ YÜZÜN VAR

Başımı kaldırdım, çarptı gözlerim

Mağrur yükselen gökdelenlere

Kaldırımlara sinen para hırsına

Ayrıca, yoksulları da gördüm

Zengin sokakların ardına itilmiş

Çaresizliğe çare arayan

Aç gezen, aç yatan babaları

Ah İstanbul, iki yüzün var senin

Zamanı sır gibi gizleyen

Şehrin pırıltısıyla sarhoş eden

Geceleri ışıldayan yüzünle

Sanki bir başka dünyasın

Dön de bak ağlayan yüzlere

İşsizliğin karanlığına düşenlere

Çıkart şu maskeni İstanbul

Hem büyülüyor hem zehirliyor

Şatafatlı yaşamınla aldatıyor

Ekmek kavgasına aldırmıyorsun

Söyle bana İstanbul,

Lâle devri gibi ardında sakladığın

Delicesine rüzgârlar senin olsun

Benim kırmızı acılarım bana yeter

Fazıl Alasya