MELANKOLİK

Çerçevesi yok aynası kırılmış çocukluğumun

Kim bilir kaçıncı defa yıkılan umuduydun

Bir bozkırın bir denize kavuşması kadar mümkündü hayata dair düşündüklerim

Ve sevgisiz bir kadın kadar düşkündü düşlerim

Zil seslerinin beni yıllarca kovaladığı okul yollarından

Hiçbir zaman bir merhaba da beklemedim

Seni gizlediğim çıkmaz sokaklardaki gibi

Kabulleniyordum sözde ihtimalleri

Lacivert bir ceketin solması kadar kolaydı oysa

Yüzümün hâl değişimleri

Seni yazabilecek bir teksir kağıdının kokusuna saklıydı isimlerin

Merhametli sözlerin silindiği kelime hazinemde

Yarım bırakılmış bir tütün kâğıdı kadar özeldin

Mahsun ve dokunsan titreyecek çatlak ellerimle

Şiirler karaladım sana

Okunmasın diye

Her gece kısık, nemli gözlerimle

Nasıl güldüğünü yazdım anısal belleğime

Şimdi bu şehrin ayazdan başka bir gün bilmeyen mevsiminde

Şaşırmadım güzün kışa bu kadar hüzün beslemesine

Yağmur şehrinde esmer bir çocuk sevilecek değil ya elbet

Ve ben hep senin yanında toza toprağa bürüneceğim.

Halil Maraş