KÖPEĞIN ÖYKÜSÜ

Boz köpek

duran arabayı kokluyor.

İçinden çıkacakları beklemeden.

Senin benim düşündüğümüz şeyler değil düşündüğü.

Orada duruyor

geçmişi arkasından gelmeden.

Marka parfümleriyle çiftler,

egzozu bozuk arabalardan inip

kahvaltı için fırına giriyor.

Ötede serçeler zıplıyor

köpeğe aldırdıkları yok.

Parmaklıklı kapı ardından hırlayıp

bir hamleyle havlıyor bize.

‘Onun doğası öyle’, diyor sevgilim.

Yerde, karşı fırının poğaçaları;

dokunmamış hiçbirine.

Pastayı da serçeler yiyecek.

Gün boyu,

hangi kötünün kokusunu alırsın, hangi iyinin?

Ortası var mı ikisinin?

Senin benim düşündüğümüz şeyler değil düşündüğü.

Sadece sahibinin verdiklerini yiyen

boz köpeğin bu öyküsü.

Senem Gökel