VE HER ÇOCUK BİR ŞİİRDİR RÜZGÂRLA

Bir bankta oturur yaşlı bir kadın,
Görür çocuğu, gülümser ardından.
“Elinde balon, gözünde ışık,
Ne çok benzerdi ben gençken hiçlik.”

Rüzgâr taşır sözcükleri usulca,
Bir zamanlar onun da vardı bir salıncağı.
Bir bahçede, mavi düşler içinde,
O da bırakmıştı bir balonu gökyüzüne.

Çocuk döner, kadına bakar,
Aralarında yılları aşan bir bağ var.
Bir gülümseme yeter bazen anlatmaya,
Umut, yaş farkı bilmez; konar aynı havaya.

Balon uçar, çocuk güler,
Rüzgâr fısıldar: “Hayal et yeter.”
Mavi bir dünya çizilir gökte,
Umut büyür bir çocuğun elinde.

Balon yükselir, mavilikte kaybolur,
Ama izi kalır – yürekte bir huzur.
Çünkü her balon, bir dilektir aslında,
Ve her çocuk, bir şiirdir rüzgarla.

Cemal Karsavran