GÖZLERİNE BAKMADAN UYUYAMAM Şimdi boşluğa vuran rüzgârın fısıltısı var geldiğin yerden Ne tuhaf, ben büyüyerek öğreniyorum uçurumdaki En güzel dağ lalesinin büyüsünü Bir bulut...
Güneş alnımda
Rıhtım kıyısında bir kayıkta açtım gözlerimi
Ya akşamdan kalmışım,
Ya da sürüklenmekten yormuş hayat.
Rıhtıma umudu bağlamışım
Hayallerim kaldığından mı?
Nefes aldığımdan mı?
Özlediklerimi süzmüşüm tülbentle
Unuttuklarımı hatırlamışım
Ağır kalır koca yürekte sevdan
Senden içimde kalan ne varsa senin
Bana kalan;
Deniz yosunu kokmuş yüzüm, ellerim
Ve dudaklarımda ıslak bir sigara, efkarlı bir duman
Atilla Tuncer
Author Erik Ağacı Öykü
İlgili İçerikler
BİRDEN ÇOK, İKİDEN AZ İşten çıktı. Yorgun bir şekilde eve dönüyordu. İşyeri ile evinin arası yürüyerek yaklaşık on beş dakikaydı. Otobüse binmedi. Selen, yirmi...
DERİN YAZAR SERPİL TUNCER “Edebiyatla uğraşmak dik bir yamacı tırmanmaya benziyor. Tırmanıyor ama bir türlü zirveyi göremiyorsunuz.” Serpil Tuncer Yayımladığı ERİK AĞACI Kültür ve...