İNSAN İNSANA Yeryüzü tuzak zamanlar tozlu Gece gözlü evler alacakaranlıkta Turuncu bulutlara göz kırpmakta Köhne hayatlar hayallerinden vurulmuş Karanlığın koynunda kanat çırpan kuşlar Gökyüzünü...
Kalk borusu üflendiğinde
Hapis bedenlerinden azad ruhlar toplansalar
Toplanıp dağılsalar
Dağılıp arasalar
Dünlerde, yarınlarda,
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Ve şehirlerden ve denizlerden ötede
Elbette bulacaklar bütünün eksiğini
Onları tümleyeni
Bir korkup yola çıkmayan ruhlar
Bir de yolda kaybolmuşlar anlayamayacaklar
Tümleşen ruhların erdiği erinci
Çünkü bambaşkadır
Çünkü bambaşkadır tümleşen ruhların sevişi
Özcan Kalbinur
Author Erik Ağacı Öykü
İlgili İçerikler
YÜZYILLIK AYNADA ÇAĞDAŞ BİR İZİN BULANIKLIĞI durmadan yürüyorum kuyunun dibinde bir çıkrık lazım bana, ölüyorum gördüklerimle asırlardır yalın ayak yürüyen bitkinliği mercimek tarlasının kanda...
ISLAKLIĞI VAR HÂLÂ TADINLA deli bir fırtınaydın gecede Akdeniz sıcaklığıydın yatağımda ellerim yüzüm ter içinde püfür püfür esen rüzgâr yırtarken sıcaklığınlaydım sarılışınla özlemlerim dağ doğuruyorken...