RÜYALARIN DA KENDİ HAYATLARI VAR İçimdeki genişlikler kayboldu Paslı bir demir parçası gibi Başımdan geçen şeyler eskiden de Sustum, kimseyi bulamadım, kendime katlandım...
Başlarken ıssız boşluk
Her yer toz duman
Hayatın başlangıcı
Kurulan ilk istasyon
Gürültülü kalabalıklar vurdum duymaz
Oynaşır çocuklar şen şakrak
Canlanır o anda bu istasyon
Yıllar yorar giderek
Hem istasyonu
Hem yolcuları
Hem neşeyle oynayan o çocukları
Zaman yine eskitir istasyonu
Yolcu eder insanları…
Adil Başoğul
Author Erik Ağacı Öykü
İlgili İçerikler
NEHRE SALDIĞIM SANDIKTAKİ KUŞLAR çözülürsek bağlanacak dünya ellerimizle sözsüz bir müzikle sarsıyoruz kelimeleri ilenç! bıyıklı firavunun ocağına kazan kazan ah! bir şiir yazmalı ateşe,...
