KÜLLERİMİZ VAR Çağlar yükleniyor gözlerimize Geçmişin izleri bütünüyle Silinip kızıl bir gökyüzünün sararması Verilen ömür diye ellerimize Her baharda hüzünle Birleşip toprağa düsen damlada...
Başlarken ıssız boşluk
Her yer toz duman
Hayatın başlangıcı
Kurulan ilk istasyon
Gürültülü kalabalıklar vurdum duymaz
Oynaşır çocuklar şen şakrak
Canlanır o anda bu istasyon
Yıllar yorar giderek
Hem istasyonu
Hem yolcuları
Hem neşeyle oynayan o çocukları
Zaman yine eskitir istasyonu
Yolcu eder insanları…
Adil Başoğul
Author Erik Ağacı Öykü
İlgili İçerikler
DÖRTNALA Kıyıları döven dalgalar Derinlerden bir dehlizden akıp nehirlere Karışsa denizlere Öyle ağır ki her şey Vahadaki çiçek yalnızlığı Mavi göğün altında Üşüten karlı...
VE HER ÇOCUK BİR ŞİİRDİR RÜZGÂRLA Bir bankta oturur yaşlı bir kadın, Görür çocuğu, gülümser ardından. “Elinde balon, gözünde ışık, Ne çok benzerdi ben...