ORHAN DEĞİRMENCİ Postacının elime tutuşturduğu zarfa daldım gittim. Kapı aralıktı, öyle kalakalmıştım. Bir süre sonra kendime gelip kapıyı kapattım, içeri geçtim. Zarfın içini az...
YALNIZ BIRAKMIYOR YALNIZLIK BENİ!
Seferden men edilmiş kaptan gibiyim
Duygularım ürperiyor…
Tenha kalabalıklar içindeyim
Şiirimden hüzün damlıyor…
Kimsesiz sözcüklerin varlığı
Üzüyor beni…
Şiirim yetim bir çocuk gibi
Gülerken ağlıyor…
Zalimin elinde oyuncak zaman
Yalnız bırakmıyor yalnızlık beni…
Çocukların sesi gelmiyor artık
Alın beni dünyadan iğreniyorum…
Hızır İrfan Önder