TOZDAN KADIN Dinlenme tesisine yanaşan beyaz otobüsün otomatik kapısı açılır açılmaz ilk o indi. Sıcaktan erimiş asfalta ayağını basar basmaz yere düşen gölgesi silinip...
YALNIZ BIRAKMIYOR YALNIZLIK BENİ!
Seferden men edilmiş kaptan gibiyim
Duygularım ürperiyor…
Tenha kalabalıklar içindeyim
Şiirimden hüzün damlıyor…
Kimsesiz sözcüklerin varlığı
Üzüyor beni…
Şiirim yetim bir çocuk gibi
Gülerken ağlıyor…
Zalimin elinde oyuncak zaman
Yalnız bırakmıyor yalnızlık beni…
Çocukların sesi gelmiyor artık
Alın beni dünyadan iğreniyorum…
Hızır İrfan Önder
Author Erik Ağacı Öykü
İlgili İçerikler
DUDAKLARINDAKİ SATIR Karakterine bozuk bir nota girmiş Akortsuz her günün Doğru yol kesilmiş saçlarından Bozuk bir güven ölmüş yıkıntılar arasında Ölümcül hatalar giyinmişsin...
AH İSTANBUL, İKİ YÜZÜN VAR Başımı kaldırdım, çarptı gözlerim Mağrur yükselen gökdelenlere Kaldırımlara sinen para hırsına Ayrıca, yoksulları da gördüm Zengin sokakların ardına...