ARGÜMAN başlayacak her şey boşlukta paramparça ve olmayacak şeylerin bir hiç uğruna bir şiire yaşantıların yokluğunda cehennemin derinliğine o kayıp zamanın başlangıçlarında unutulan susayan tenimdeki yaralar...
YALNIZ BIRAKMIYOR YALNIZLIK BENİ!
Seferden men edilmiş kaptan gibiyim
Duygularım ürperiyor…
Tenha kalabalıklar içindeyim
Şiirimden hüzün damlıyor…
Kimsesiz sözcüklerin varlığı
Üzüyor beni…
Şiirim yetim bir çocuk gibi
Gülerken ağlıyor…
Zalimin elinde oyuncak zaman
Yalnız bırakmıyor yalnızlık beni…
Çocukların sesi gelmiyor artık
Alın beni dünyadan iğreniyorum…
Hızır İrfan Önder
