ARGÜMAN başlayacak her şey boşlukta paramparça ve olmayacak şeylerin bir hiç uğruna bir şiire yaşantıların yokluğunda cehennemin derinliğine o kayıp zamanın başlangıçlarında unutulan susayan tenimdeki yaralar...
Aynalarda gizlenen korkuların yansıması
Bir gece sevdiğin ne varsa elinden aldı
Oysa bunca hayal kırıklığı
Seni hiç korkutmadı
Yalnızlık zil sesi gibi yakana yapıştı
Bu ne son buhran ne son hazandı
Aşikâr arkanda iki göz kaldı
Biri ölümü andı biri adını aldı
Hepsi hepsi yanlış yaşanan
Yalnız yazanın bildiği bir masaldı…
Halil Maraş
