GEÇİT

Eve döndüm dün

Savaş boyalarımı sildim de öyle girdim kapıdan

Cephanelerimi eski beyaz tüfek askısının yanına astım

Orda oluşunu hep bildiğim inandığım bir umut karşıladı beni

Bıraktığım kadar yeşil ve berrak

Çıkardım ayakkabılarımı fırlattım

Çıkan sesten ürktüm

Savaş bitmedi sandım korkup

Bitmişti ben atmıştım son kurşunu hatırladım

Sakinledi coşkun ciğerlerim

Ömrün yorulmuşluğunu attım üstümden o an

Saman alevi gibi bir öfke de düşüverdi yüzümden

İtiraf edeyim

Mesnetsiz iftiralardan temyize çıktım sanki

Öyle bir hafiflik

Bi kaç parça hasarla beraber giydim pijamalarımı

Geçen yıla inat gün benimdi

Geçmez sandım geçmiş-ti.

Fatma Nur Sağıroğlu