KAPININ ARDINDAKİ GÖZLER Benim annem, bazı şeyleri anlatırken sesini hafif kısar, sanki kelimelerin içinden biri çıkıp onu duyacakmış gibi temkinli konuşur. O gün de...
KIRMIZI KALEMLE YAZILMIŞ MEKTUBUN İLK CÜMLESİNİ OKUDUĞUMDA
Bir şey yok değildi de vardı, mavi pulun üstünde
Acı bir haber olabilir miydi
Pegasus’un getirdiği mektup
Tanıdık geldi el yazısı, okumaya başladım
İlk cümlede sarsıldığımı söylemeliyim
Kutsal metinler gibiydi hiç aklıma gelmeyen
“Sen uzakta olsan da, buradan örtüyorum üstünü üşüme” diye yazmıştı kırmızı kalemle
Saf ve çocuksu hâlini gördüm o an
Üstelik gözyaşı da vardı kelimelerinin
Ağır bir suçlu olduğumu hatırlattı
Unuttuğum için rengini gözlerinin
Esin kaynağımdı, vaktiyle ismini kazımıştım
Hiç bitmeyecek diyordum, neden böyle düşünmüştüm ki
Ayrılmıştık işte, ayrılık en acılı büyüme
Şimdi kalemi saplanıyor kalbime
Hasan Çelikkol
