KAPININ ARDINDAKİ GÖZLER Benim annem, bazı şeyleri anlatırken sesini hafif kısar, sanki kelimelerin içinden biri çıkıp onu duyacakmış gibi temkinli konuşur. O gün de...
YA SONRASI?
Sevdin bir kere,
Nar bahçeleri gibi kırmızı
Yüreğinde bin tomurcuk
Sanki sofra kurdun özenle
Issızlardan koşup gelen aşka
Salkım salkım sevgi ikram ettin
Sonundaysa mülteci oldun sevdaya
Ya sonra?
Ben kırmızı severim, saplantılıyım
Kim bilir, nedeni damarlarımda dolaşan
Kalemime akan aşk olsa gerek
Günleri dizelerle kucaklarken
Halâ eklenecek yıllar var sandım
Sonunda ömür denen senfoni çıktı
Sayarken yılları saçlar beyazladı
Misket oynayan eller kocadı
Olmaz denenler umutla oldu
Acılar sabır değirmeninde kavruldu
Ya sonra derken,
Baktım, susturamadığım çocuk var içimde
Üstelik kalemimden halâ aşk akıyor…
Fazıl Alasya
