TIK! Kapıyı hızla kapamadı. Temkinli, yanlış anlamalara ihtimal vermeden çekti. Kapı örtüldü: Tık! Belli ki geri gelecekti. Gittiği yer kaçmak istediği bir yer değildi....
Aynalarda gizlenen korkuların yansıması
Bir gece sevdiğin ne varsa elinden aldı
Oysa bunca hayal kırıklığı
Seni hiç korkutmadı
Yalnızlık zil sesi gibi yakana yapıştı
Bu ne son buhran ne son hazandı
Aşikâr arkanda iki göz kaldı
Biri ölümü andı biri adını aldı
Hepsi hepsi yanlış yaşanan
Yalnız yazanın bildiği bir masaldı…
Halil Maraş