RÜYALARIN DA KENDİ HAYATLARI VAR

İçimdeki genişlikler kayboldu

Paslı bir demir parçası gibi

Başımdan geçen şeyler eskiden de

Sustum, kimseyi bulamadım, kendime katlandım

Dünya her şeye yetişiyor

Herkes uyurken derdim ortağım

Toprak hâlâ senden bahsediyor

Sıcak ve kuşlar…

Hava aydınlandı

Güneş hâlâ bir yer ayırmıyor mu yüzüne?

Mektuplar da yaratılmıştır

Çiçeklerden önce

Kayboldu çünkü kendini gördü

İçimdeki eski sesler baharı unutmuş

Sessizliğim mağarayı uyandırıyor

Alıngan bir türküye kuruldum

En güzel aşk hangi harfle başlar?

Gökyüzü yorgunluğuyla kirleniyor

Bir kış masalında seviyorum seni

Yasım rüzgârın mezar taşı

Birkaç sözcük eksik bende

Nereden bakarsam oradan başlıyorum hayata

Üç zaman saplanmış mahcubiyetime

Toprağın buğusundan utanıyorum

Aşk beni her gün doğuruyor

Gözyaşıyla, gülücüklerle

Kendime hâlâ alışamadım

Her şeyin yaşını hayal ediyorum

Rüyaların da kendi hayatları var

Yastık beni ezberledi

Rıdvan Yıldız