TOZDAN KADIN Dinlenme tesisine yanaşan beyaz otobüsün otomatik kapısı açılır açılmaz ilk o indi. Sıcaktan erimiş asfalta ayağını basar basmaz yere düşen gölgesi silinip...
SES
Bu sokak
Sadece
Ölmek için bir yol sunuyordu
Kalp sıkışmış sokak
Bayat ekmek ve küf kokusuyla
Sonsuz gece
Dört duvar arasında kaybolmuş
Küçük kızın fısıltısı dolanır
Gevşek bir metinle
Duygu kendi yalnızlığından kaçar
Nereye?
Gökyüzünün ve ipin ötesine
Yalanların ötesine
Dünya yaralarla dolu
Dünya damla damla
Kan ve şiirle dolu
Bizler, sınırların çaresiz mirasçılarıyız
Gölgelere tutunmuş
Belki de yalnızlık
Yaşamanın zirvesiydi …
Sophia Jamali Soufi
