YARI AÇIK BAHAR

Fırtınalı akşamların ardından gelen güneşli günlere haset ediyorum. Çünkü ben ardından gelene yetişemeyenim. Soğuğun arkasına gizlenmiş sıcaklığın içimi doldurmasına izin vermemeliyim. Sıcak, elini tutan bir dost; ben o eli tutmam. İç kımıldatan baharın çiçeği değil, soğuğun içinde büyüyen inadım.

Ben de isterdim bahara ait olmayı ama bana yağmur sonrası çamurlu yol düştü. Herkesi kirleten çamur bende can buldu. Herkesi sıcaklığında eriten bahar, benim toprağımı çatlattı.

Geceleri çamurun kucağına kıvrıldım. Çamurun omzuna başımı koyup, geceyi kokladım. Soğukta kıvrandım ama baharın yumuşak eline gönlümü kaydırmadım.

Kırmızı saçaklı göğün altında ıslandım. Beni kollayan çamuruma saklandım. Onun beni uyutmasına izin verdim. Gecenin çamuru içinde yeşerdim.

Oysa yanıldım…

İçimi açtığım çamur, içime çöken bir ateşmiş. Canlılığı fısıldayan son sözlerimi yakmış. Avuçladığım çamurun içinde gömülmüşüm.

Bunu fark ettim çünkü bağrından atıldım. İçine gömüldüğüm beni kustu. Gecenin yansıdığı çamur, beni gündüze bıraktı.

Şimdi baharın yarı açık kapısındayım. Beni sıcaklığıyla sarmalamasını beklemem; sadece affına sığınırım.

Çamurun ihanetini, bahara ödetmem.

Şevval Tuğçe Değirmenci