AN MEKÂNSIZLIK An an üstüne bindi Zaman taştı nil gibi Gün gün üstünden geçti Kanatları ufukta öylesine korkusuz Uzaklaşıp göçtü bilinmeze Ben...
Gel!..
Gökyüzüme izdüşüme
Kırgın rüzgârlara sığınmadan
Sarp duygularda gölgesiz
İzler bırakarak gel…
Yosun kokan şehirler gibi
Suya yansıyan bir hayal şimdi
Mercan rengi bir hüzün çalar
İçimde yıldızlar gök perdesi
Damla Ahsen Duyar
