GÖZLERİNE BAKMADAN UYUYAMAM Şimdi boşluğa vuran rüzgârın fısıltısı var geldiğin yerden Ne tuhaf, ben büyüyerek öğreniyorum uçurumdaki En güzel dağ lalesinin büyüsünü Bir bulut...
Kış getirdi
Tenimden çekilen ellerin
Yüzümde koyu bir hüzün
Adımlarımda kalmanın yorgunluğu
Sesimde bir ölü evinin
Acı matemi
Topraktan filizlenircesine
Bedenimden fışkıran ruhum
Gece ve kederim
Sahipsiz yalnızlığım ve ben kaldım
Talip Yılmaz
Author Erik Ağacı Öykü
İlgili İçerikler
NOKTA yüzün başka bir ülkenin rüzgârı uğrak yerinden kanıyor yaramız sensiz bir damla düşmez yere aynı tekneden geçirdik ekmek yaptığımız hamuru sabah olunca...
KÜLLERİMİZ VAR Çağlar yükleniyor gözlerimize Geçmişin izleri bütünüyle Silinip kızıl bir gökyüzünün sararması Verilen ömür diye ellerimize Her baharda hüzünle Birleşip toprağa düsen damlada...