ARGÜMAN başlayacak her şey boşlukta paramparça ve olmayacak şeylerin bir hiç uğruna bir şiire yaşantıların yokluğunda cehennemin derinliğine o kayıp zamanın başlangıçlarında unutulan susayan tenimdeki yaralar...
Güneş alnımda
Rıhtım kıyısında bir kayıkta açtım gözlerimi
Ya akşamdan kalmışım,
Ya da sürüklenmekten yormuş hayat.
Rıhtıma umudu bağlamışım
Hayallerim kaldığından mı?
Nefes aldığımdan mı?
Özlediklerimi süzmüşüm tülbentle
Unuttuklarımı hatırlamışım
Ağır kalır koca yürekte sevdan
Senden içimde kalan ne varsa senin
Bana kalan;
Deniz yosunu kokmuş yüzüm, ellerim
Ve dudaklarımda ıslak bir sigara, efkarlı bir duman
Atilla Tuncer
