ORHAN DEĞİRMENCİ Postacının elime tutuşturduğu zarfa daldım gittim. Kapı aralıktı, öyle kalakalmıştım. Bir süre sonra kendime gelip kapıyı kapattım, içeri geçtim. Zarfın içini az...
Güvenilir belki korkusundan yüksek yapılara
Midelerin ısrarına yol açar mahkûm yalvarışlar
Seslenmeseydim keşke
Vicdanıma dağın küskünlüğü açıktı çabucak
Çoğalırdı yollar umutsuzluğu tutuşturup
Baktı beş kez aradı sesiyle
Gizlendim elimde değildi
İlk miydi sevdiğini göremeyen tanrılar?
Zamanı tutup büktü gözleriyle
Seslendiğime pişman oldu yüreğim
Sanki son kez büyümüştüm gözlerinde
Bulutlar sarıldı leyleklere
Dünyayı beslerdi çocuklar.
Ali İhsan TARMAN