ARGÜMAN başlayacak her şey boşlukta paramparça ve olmayacak şeylerin bir hiç uğruna bir şiire yaşantıların yokluğunda cehennemin derinliğine o kayıp zamanın başlangıçlarında unutulan susayan tenimdeki yaralar...
Güvenilir belki korkusundan yüksek yapılara
Midelerin ısrarına yol açar mahkûm yalvarışlar
Seslenmeseydim keşke
Vicdanıma dağın küskünlüğü açıktı çabucak
Çoğalırdı yollar umutsuzluğu tutuşturup
Baktı beş kez aradı sesiyle
Gizlendim elimde değildi
İlk miydi sevdiğini göremeyen tanrılar?
Zamanı tutup büktü gözleriyle
Seslendiğime pişman oldu yüreğim
Sanki son kez büyümüştüm gözlerinde
Bulutlar sarıldı leyleklere
Dünyayı beslerdi çocuklar.
Ali İhsan TARMAN
