ARGÜMAN başlayacak her şey boşlukta paramparça ve olmayacak şeylerin bir hiç uğruna bir şiire yaşantıların yokluğunda cehennemin derinliğine o kayıp zamanın başlangıçlarında unutulan susayan tenimdeki yaralar...
“soğuk diye yazılır bahar diye okunur
martın asabiyeti yalnız bana dokunur”
zemherinin koynunda uyansa toprak ana
vakitsiz fırtınadan baharı koruyorum
bir vaveyla yükselip an düşse coğrafyana
bense gönül çölünde sanrılar kuruyorum
hasreti yurt edindim orada duruyorum
güneşin hükmü biter kirpiğinin neminde
gün günü devralırken bulutların deminde
doğduğum günden beri aşkın cehenneminde
görünen zebaniyi hayıra yoruyorum
hasreti yurt edindim orada duruyorum…
Ayşe Kadıoğlu Yıldız
Author Erik Ağacı Öykü
İlgili İçerikler
CUMA Cuma sessiz, Cuma yapayalnız Cuma eski sokaklar gibi mahzun Cuma; uyuşuk hastalıklı düşünceler Cuma o sonu gelmeyen esnemeler Cuma beklentisiz Cuma boyun...
KÖPEĞIN ÖYKÜSÜ Boz köpek duran arabayı kokluyor. İçinden çıkacakları beklemeden. Senin benim düşündüğümüz şeyler değil düşündüğü. Orada duruyor geçmişi arkasından gelmeden. ...