KÜLLERİMİZ VAR Çağlar yükleniyor gözlerimize Geçmişin izleri bütünüyle Silinip kızıl bir gökyüzünün sararması Verilen ömür diye ellerimize Her baharda hüzünle Birleşip toprağa düsen damlada...
“soğuk diye yazılır bahar diye okunur
martın asabiyeti yalnız bana dokunur”
zemherinin koynunda uyansa toprak ana
vakitsiz fırtınadan baharı koruyorum
bir vaveyla yükselip an düşse coğrafyana
bense gönül çölünde sanrılar kuruyorum
hasreti yurt edindim orada duruyorum
güneşin hükmü biter kirpiğinin neminde
gün günü devralırken bulutların deminde
doğduğum günden beri aşkın cehenneminde
görünen zebaniyi hayıra yoruyorum
hasreti yurt edindim orada duruyorum…
Ayşe Kadıoğlu Yıldız
Author Erik Ağacı Öykü
İlgili İçerikler
DÖRTNALA Kıyıları döven dalgalar Derinlerden bir dehlizden akıp nehirlere Karışsa denizlere Öyle ağır ki her şey Vahadaki çiçek yalnızlığı Mavi göğün altında Üşüten karlı...
VE HER ÇOCUK BİR ŞİİRDİR RÜZGÂRLA Bir bankta oturur yaşlı bir kadın, Görür çocuğu, gülümser ardından. “Elinde balon, gözünde ışık, Ne çok benzerdi ben...