SERÇE BAŞI Bağın sonunda, ağaçların yan yana dizildiği yerde, ağaçların ucu sallanıyor, rüzgâr esiyordu. Rüzgâr soğuktu… Adil dikenli tellere bastı, teller esnedi. Geçtiler. Gidip...
Rüzgâr koparınca ellerimi
ince bir dal acıdı halime
dedim : ayrılık en zor kelime
kimse bilmedi yalnızlığımı
toprak çağırdı beni kendine
güneşi severdim ve koşmayı
bari çocuklar koşsun üstümde
ölünce park yapın mezarımı
Şener Beyter
Author Erik Ağacı Öykü
İlgili İçerikler
HEP SAVAŞ DEĞİL, BİR KERE DE AŞK VE SEVGİ KAZANSIN Nedir bu göklerin hâli Kara bulutların ardına saklanıp Sevinçleri gözyaşına çeviren Nefret yüklü bombalar...
POSTMODERN BİR BİLİNÇ AKIŞININ ROMANI: TUTUNAMAYANLAR “Herkesin istediği gibi yaşadığı uzak bir ülkenin özlemini duyuyorum.” Tutunamayanlar, bilinç ve bilinçaltı arasında gezinen bir roman. Hem...