ARGÜMAN başlayacak her şey boşlukta paramparça ve olmayacak şeylerin bir hiç uğruna bir şiire yaşantıların yokluğunda cehennemin derinliğine o kayıp zamanın başlangıçlarında unutulan susayan tenimdeki yaralar...
Şimdi bir yabancıyım ben kendime,
Bilmezken kaybettim ben, beni
Kayboldum bu şehrin kalabalığında
Işıklar yok artık önümde
Koca bir karanlık düştü ömrümün bahar bahçesine
Gölgeler var sadece, siluetler…
Adımlarım ağır, yolum kısa
Nefesim son demlerinde
Son kez bakıyorum ardıma
Gördüğüm koca bir rüya…
Sevinç, hüzün, umut, umutsuzluk, nefret, sevgi…
Son selamım; yere, göğe, kuşlara…
Montum sırtımda, o, saksımdaki son çiçeğim elimde
Güneşin kızıllığı ile boyanmışken gökyüzü
Başım önümde,
Yürüyorum kendimden kendime…
Kerime Bistami
Author Erik Ağacı Öykü
İlgili İçerikler
CUMA Cuma sessiz, Cuma yapayalnız Cuma eski sokaklar gibi mahzun Cuma; uyuşuk hastalıklı düşünceler Cuma o sonu gelmeyen esnemeler Cuma beklentisiz Cuma boyun...
KÖPEĞIN ÖYKÜSÜ Boz köpek duran arabayı kokluyor. İçinden çıkacakları beklemeden. Senin benim düşündüğümüz şeyler değil düşündüğü. Orada duruyor geçmişi arkasından gelmeden. ...