İNSAN İNSANA Yeryüzü tuzak zamanlar tozlu Gece gözlü evler alacakaranlıkta Turuncu bulutlara göz kırpmakta Köhne hayatlar hayallerinden vurulmuş Karanlığın koynunda kanat çırpan kuşlar Gökyüzünü...
Şimdi bir yabancıyım ben kendime,
Bilmezken kaybettim ben, beni
Kayboldum bu şehrin kalabalığında
Işıklar yok artık önümde
Koca bir karanlık düştü ömrümün bahar bahçesine
Gölgeler var sadece, siluetler…
Adımlarım ağır, yolum kısa
Nefesim son demlerinde
Son kez bakıyorum ardıma
Gördüğüm koca bir rüya…
Sevinç, hüzün, umut, umutsuzluk, nefret, sevgi…
Son selamım; yere, göğe, kuşlara…
Montum sırtımda, o, saksımdaki son çiçeğim elimde
Güneşin kızıllığı ile boyanmışken gökyüzü
Başım önümde,
Yürüyorum kendimden kendime…
Kerime Bistami
Author Erik Ağacı Öykü
İlgili İçerikler
YÜZYILLIK AYNADA ÇAĞDAŞ BİR İZİN BULANIKLIĞI durmadan yürüyorum kuyunun dibinde bir çıkrık lazım bana, ölüyorum gördüklerimle asırlardır yalın ayak yürüyen bitkinliği mercimek tarlasının kanda...
ISLAKLIĞI VAR HÂLÂ TADINLA deli bir fırtınaydın gecede Akdeniz sıcaklığıydın yatağımda ellerim yüzüm ter içinde püfür püfür esen rüzgâr yırtarken sıcaklığınlaydım sarılışınla özlemlerim dağ doğuruyorken...