İNSAN İNSANA Yeryüzü tuzak zamanlar tozlu Gece gözlü evler alacakaranlıkta Turuncu bulutlara göz kırpmakta Köhne hayatlar hayallerinden vurulmuş Karanlığın koynunda kanat çırpan kuşlar Gökyüzünü...
Dedim: Karşıya bak
Ne görüyorsun?
Dedi: “Kızıla boyanmış ufuk
Bulut oyunları, mahşeri kalabalık”
Dedim: Bunlar bizimkiler
Sanki hepsi tanıdık.
Dedi: Sus duyacaklar
Bizi de götürecekler.”
Dedim: Ölümden gayri ne var ki?
Dedi: “Olur mu sen varsın, ben varım”
Dedim: Sen varsın, ben varım da
Dut ağacında iki hüthüt,
Kuştan ziyade
Firari.
Suspus karanlığa.
İsmail Türkdoğan
Author Erik Ağacı Öykü
İlgili İçerikler
YÜZYILLIK AYNADA ÇAĞDAŞ BİR İZİN BULANIKLIĞI durmadan yürüyorum kuyunun dibinde bir çıkrık lazım bana, ölüyorum gördüklerimle asırlardır yalın ayak yürüyen bitkinliği mercimek tarlasının kanda...
ISLAKLIĞI VAR HÂLÂ TADINLA deli bir fırtınaydın gecede Akdeniz sıcaklığıydın yatağımda ellerim yüzüm ter içinde püfür püfür esen rüzgâr yırtarken sıcaklığınlaydım sarılışınla özlemlerim dağ doğuruyorken...