KAYIP İNSANLIK Ömrün tufan günleri yitik sessiz Sevinçler kayıp suskun adressiz beyaz ölüm Yaşam yanık ot kuyusu nefessiz Sesleniyor içine herkes duyan yok Kendi...
Nafile olur ölüler diyarına tuzak kurmak
Yeri yırtarcasına geliyor
gölgeler
Yalnızlığın ellerindeki cesaretim
titriyor
Sırlar yatağına akıyor terim ve
başlıyor karanlığım
Öpmek istemiyorum
Kaderin biçtiği hüznü
Duvağı açılmamış aşkları
Uykularda yaşlandırdı
Acı bir şarkı fısıldıyor kadının
ağlayan kanı
Mağlubiyeti çınlıyor
Kırdığı bedenimde
Biri daha
yarın biri daha düşecek
Toprağı üstüne çekerek
Ürkütücü kampana çalınca
İçimde ayaklandı sancılar
Susuşlara çarptı
Baş kaldırışım
Bir başka hayat sesleniyor
bilincime
Bu kara çağı
sustur dilinde
Devrim gibi ayaklanacak o an
yanında uyuyan kanın
Gonca Dolu
Author Erik Ağacı Öykü
İlgili İçerikler
İNSAN GİBİ En çok canımı yakan İntihar düşlerine sakladığıdır Bir kadının Olumsuz eklerin bir uzantısıdır Ansızın gelip yaşamına takılan Baharları vardır Düşüncelerinde...
