AN MEKÂNSIZLIK An an üstüne bindi Zaman taştı nil gibi Gün gün üstünden geçti Kanatları ufukta öylesine korkusuz Uzaklaşıp göçtü bilinmeze Ben...
Enteller
Çekerken dantel dantel
Varoluş sancılarını
Kuştüyü
Yataklarında
Ağır ağır
Dans ettim
Kıyısında
Deliliğin
İpsiz,
Sapsız
Bir o yana, bir bu yana
Atarak
Gövdemi
Küçücük bir daldı
Belki de
Tutan
İp cambazı yüreğimi
Ha koptu
Ha kopacak
Osman Akyol
