TOZDAN KADIN Dinlenme tesisine yanaşan beyaz otobüsün otomatik kapısı açılır açılmaz ilk o indi. Sıcaktan erimiş asfalta ayağını basar basmaz yere düşen gölgesi silinip...
AYARTAMAZ DÜNYA BENİ!
Elini tutamıyorum hiçbir mevsimin
Nabzını ölçemiyorum geçen zamanın…
Kırıyor gönlümün kapısını
Koçbaşıyla kırk haramiler!
Bırakıyorum yaşamın yakasını
Ölüme sarıyorum habire!
Yaşamayı değil, yaşamayı değil
Ölmeyi biliyorum, sadece ölmeyi!
Miadı dolmuş tedavüldeki yaşamın
Ayartamaz dünya beni!
Hızır İrfan Önder
Author Erik Ağacı Öykü
İlgili İçerikler
DUDAKLARINDAKİ SATIR Karakterine bozuk bir nota girmiş Akortsuz her günün Doğru yol kesilmiş saçlarından Bozuk bir güven ölmüş yıkıntılar arasında Ölümcül hatalar giyinmişsin...
AH İSTANBUL, İKİ YÜZÜN VAR Başımı kaldırdım, çarptı gözlerim Mağrur yükselen gökdelenlere Kaldırımlara sinen para hırsına Ayrıca, yoksulları da gördüm Zengin sokakların ardına...