SAHAF Şairini arayan bir şiirle karşılaştım, tozlu raflarda unutulmuş bir kitabın sayfalarını karıştırırken. Altında hiç kimsenin adının yazılı olmadığı şiirlerle dolu, kalın, mavi, bez...
“Ölümü çağırma, sus!” dedi annem. “Sakın çağırma.” Duymasın diye bunca zaman sustum zaten annem. İnan sustum. Kemiklerim çatırdadı sadece, tek tek kırılırken. Şimdi de çocuklarım duymasın diye susuyorum Azrail’im kafama sıkarken.
Elmas Tunç
Author Erik Ağacı Öykü
İlgili İçerikler
KÜÇÜK BİR İYİLİK Yaşlı kadın bitkindi. Sabaha kadar, uykusunu kaçıran kâbuslar bırakmamıştı yakasını. İnatçı öksürükler, vücuduyla ilgili alarmı en üst seviyede verirken, ince ince...
AÇIK PENCERE Boynu kıldan ince bir kadın sevdim bir eylül akşamı. Bakınca uzaktan ona kendimi görüyordum. Yakınıma koydukları saksağanlar bir caz kulübü giriş bileti...