MELANKOLİK MAVİ Parmaklarımız her buluştuğunda, örselenen kalbinin izlerini bırakırdın ölmüş bir ağacın yüzüne. Hayatın boşunalığına, şiirler yamardık birlikte. Ben sana Mavi derdim, sen bana...
“Ölümü çağırma, sus!” dedi annem. “Sakın çağırma.” Duymasın diye bunca zaman sustum zaten annem. İnan sustum. Kemiklerim çatırdadı sadece, tek tek kırılırken. Şimdi de çocuklarım duymasın diye susuyorum Azrail’im kafama sıkarken.
Elmas Tunç
Author Erik Ağacı Öykü
İlgili İçerikler
BİRİKİNTİLER Belki birkaç gün önce başlamışımdır. Karşı kaldırımdaki su birikintisine değin, düzinece kâğıt uçağı uçurtmamın sene-i devriyesi de olabilir. Kim bilir? Ne zamandır farkında...
ZİHNİMİ KEMİREN DÜŞÜNCELER Kendime oyuncak bir fare aldım ve önüne attım. Sonrası onun değil, benim hikâyem; fakat aklımın bir köşesinde “Acaba şimdi benim hakkımda...