İNSAN İNSANA Yeryüzü tuzak zamanlar tozlu Gece gözlü evler alacakaranlıkta Turuncu bulutlara göz kırpmakta Köhne hayatlar hayallerinden vurulmuş Karanlığın koynunda kanat çırpan kuşlar Gökyüzünü...
ayağı ıradı sanki ölümün
elleri çözülemedi bir türlü
tanır mıydı baharı,
öte geçenin renkleri?
dilinde acelesiz
dilinde sessizlikler altında
koyu bi türkü
fersahı mühürlü
mevsimdi, iklimdi, ömürdü
‘vakitsiz’ deyip çıktılar işin içinden
ayağı ıradı sanki ölümün
saçları uzadı… uzadıkça
var ki söyleyecek biri mutlaka
sancılı sancılı sormada
kimseden pervasız ihtiyaç;
kim kurtaracak rapunzel’i!
Halis tamkoç
Author Erik Ağacı Öykü
İlgili İçerikler
YÜZYILLIK AYNADA ÇAĞDAŞ BİR İZİN BULANIKLIĞI durmadan yürüyorum kuyunun dibinde bir çıkrık lazım bana, ölüyorum gördüklerimle asırlardır yalın ayak yürüyen bitkinliği mercimek tarlasının kanda...
ISLAKLIĞI VAR HÂLÂ TADINLA deli bir fırtınaydın gecede Akdeniz sıcaklığıydın yatağımda ellerim yüzüm ter içinde püfür püfür esen rüzgâr yırtarken sıcaklığınlaydım sarılışınla özlemlerim dağ doğuruyorken...