İNSAN İNSANA Yeryüzü tuzak zamanlar tozlu Gece gözlü evler alacakaranlıkta Turuncu bulutlara göz kırpmakta Köhne hayatlar hayallerinden vurulmuş Karanlığın koynunda kanat çırpan kuşlar Gökyüzünü...
Her aritmi sonrası
Yazıyorum vasiyetimi
Yelkenliler uzaklaşsın istemiyorum oturduğum kayalıklardan
Ayrılıklar
İftiharlar
İntizarlar var
Bir çırpıda siliyorum hepsini
Denizde yüzen balıklar kavuşturun yüzgeçlerinizi
Her dokunuşunuzda bulurum kendimi
Kırlarda koşuyorken
Düş olmalı bu diyorum
Düş…
Ayakları olmayan için
Koşmak ne büyük düşüş!
Dizelenmiş imkansızlıklar zinciri bana küsmüş.
Deniz Saygın
