Geçen gün öldü Üzülmeyin Yarın yeniden doğacak Osman Akyol
Gözler uzaklara daldı yine… Yakındakiler bavullarını toplayıp gitti çoktan Deniz bize kaldı Dalgalar hatırlatır şimdi çırpınışlarımı, sürsün diye bazı şeyler… Sonra anlatır deniz, sessiz...
Sokak lambalarının ölüm konvoyu başımda Bir kara sabır meymenet aşımda Ah edip ağlasam döne döne Aşkın kızılı akar gözyaşımda Her yer hasretin boyasıyla boyanmış...
Erken saatlerdir Gün doğmaz bazen Öyle an olur ki Buz tutar dalında kiraz Karınca yuvasında öksüz Nasıl çıkarım şimdi ben Karanlıktan sabaha kimsesiz Keskin...
süslenmiş yıldızlarla gece akın akın ışıltıları şehrin fener alayları düzenliyor uğrak tutmuş gündönümü zamanı raksa durmuş ay dere boyunda eğlenir dönerek kendi çevresinde süzülür...
Yeşil konaktan mutluluk geçerdi eylül günlerinde Eylül günlerinde çocuklar ellerinde şekerlerle çıkmaz sokakları gezerdi Bir adam ulu orta adını sorardı senin Aygül derdin Aycan,...
Enteller Çekerken dantel dantel Varoluş sancılarını Kuştüyü Yataklarında Ağır ağır Dans ettim Kıyısında Deliliğin İpsiz, Sapsız Bir o yana, bir bu yana Atarak Gövdemi...
özlemimdesin sevdiğim hayalinle göz kapaklarımda dinleniyor bahar tebessümlerim seninle olan mutluluk gelip geçen gözlerimden kare kare her karede umutlar yeşile çalar sen gelirsin bahar...
kırmızı bir yumak mâî bir kubbe bize gülünç gelen fırtınalar bir kusur işlediysek bize göster telaş içinde günler içimde hafifliği kokuyor dışarıya taşan çatısından...
